Całe noce obserwuję mój skaczący brzuch, który nie tylko nie chce ze mną współgrać i ułożyć się w spokoju, ale ciągnie, boli, a kiedy protestuję - boksuje po jajnikach. No cóż, pozostało mi pogodzić się z brakiem snu i długimi ciemnymi godzinami podczas których niecierpliwie kręcę się z jednego obolałego boku na drugi.
Aby jednak nie marnotrawić tego czasu tak totalnie - naturalnie zaczęłam nadrabiać zaległości w zakresie literatury oraz filmu. Nie muszę jednak chyba tłumaczyć, że wobec totalnego zmęczenia zazwyczaj wybieram formy przystępne, lekkie, niewymagające nadmiernego używania wszystkich zwojów. Nie spodziewajcie się tu skrótów z czegokolwiek bardziej ambitnego!
Porecenzuję Wam trochę, może Wasze wypalone ciążą, obeschłe niczym orzeszki ziemne, mózgi również ucieszą się na możliwość zajęcia się czymś innym niż tylko stękaniem :)
Na początek kilka starszych historii, które towarzyszyły mi podczas pierwszych takich nocy - wówczas jeszcze łudziłam się, że to długo nie potrwa.
Krew na śniegu, Jo Nesbo
Najnowsza powieść Nesbo, mimo jej niewielkich rozmiarów, trzyma w napięciu do
ostatniej strony. Książka nie należy do znanej serii o przygodach detektywa
Harry’ego Hole, a jednak jej autor zdecydowanie wzbija się na wyżyny.
Główny bohater, Olav, zarabia na życie jako
płatny morderca. Trzyma się z daleka od innych ludzi i reprezentuje raczej
aspołeczny typ zachowania. Pewnego dnia jego świat wywraca się do góry nogami –
dostaje zlecenie i z góry domyśla się, że niezależnie od dalszego przebiegu
zdarzeń na ich końcu znajdzie się w niekomfortowej sytuacji. Sprawę pogarsza
fakt, że zakochuje się w obiekcie, który ma unicestwić. Jakiego wyboru dokona?
Kto okaże się godny zaufania, a kto zwiedzie ostrożnego do tej pory Olava? Do
ostatniego zdania nie można mieć pewności jak potoczy się ta historia. Jedyną
słabszą stroną tej pozycji jest fakt, że da się ją przeczytać tak szybko….
Armagedon w retrospektywie, Kurt Vonnegut
Książkę odkryłam przypadkiem, zakamuflowaną na zapomnianym regale… w
supermarkecie. Wystarczy do tego dodać jej atrakcyjną cenę i wszystko jest
jasne – musiała tam czekać specjalnie na mnie!
„Armagedon” to zbiór niepublikowanych do
tej pory krótkich form literackich, odnalezionych po śmierci autora w jego
szufladzie. Zawiera 10 opowiadań, wspomnienie wojenne, list z frontu do
rodziców oraz przemówienie z 2007 roku, którego pisarz nie zdążył już wygłosić
i w jego imieniu odczytał je jego syn. Syn odgrywa w książce niemałą rolę –
napisał bowiem wstęp. Przyznaję, że zdarza mi się pomijać wstępy, czytać je
dopiero gdy czuję niedosyt po przeczytaniu całej książki lub zupełnie o nich
zapominać. Tu jednak celowo zwracam Waszą uwagę – warto jest oddać się
dodatkowej przyjemności płynącej z tych kilkunastu stron. Vonnegut którego
znamy, nieco zgorzkniały, naznaczony historią, ironiczny lub sarkastyczny dzięki tym zdaniom odkrywa przed nami nową
twarz – w jego słowach zaczynamy dostrzegać jeszcze większą precyzję, a w
kolejnych dziełach tytaniczną pracę.
Książka zilustrowana jest scanami oryginalnych pism oraz zabawnymi szkicami
autorstwa Voneguta, a w tle odnajdujemy znajomy sarkazm, prowadzący czytelnika
przez świat wojny i pokoju. Jest to pozycja dostępna zarówno dla osób
oczytanych z twórczością autora, jak również dla początkujących – zawiera
również teksty lżejsze, a samo tytułowe opowiadanie to utrzymana w konwencji
lekkiej grozy historia dwóch naukowców polujących na diabła.
Twoje dzieci to twoja wina!, Larry Wingel
Na tę książkę wpadłam dosłownie przypadkiem – wypadła na mnie spomiędzy innych
pozycji, ciasno upchniętych na półce pełnej przecenionych książek. Być może nie
zwróciłabym na nią uwagi, gdybym akurat nie znajdowała się w fazie przerażenia
faktem konieczności wychowania dziecka, które miało pojawić się na świecie za
kolejnych kilka miesięcy. I tym oto sposobem kompulsywnie dokonałam zakupu – od
razu zaznaczę, że zakupu którego później ani chwilę nie żałowałam.
Z pewnością nie jest to pozycja dla
wszystkich, a już tym bardziej nie dla osób skrajnie konserwatywnych. Jeśli
jednak posiadacie otwarty umysł i zdanie innych, nawet kontrowersyjne, nie tyle
budzi w Was sprzeciw, co pobudza do myślenia – warto po nią sięgnąć.
Autor jest trenerem rozwoju osobistego i jednym z najlepszych motywacyjnych
mówców w Stanach Zjednoczonych, a do pisania o dzieciach upoważnia go ich posiadanie
oraz wychowanie na odpowiedzialnych i samodzielnych dorosłych. W książce
znajdziemy zresztą wiele przykładów z jego własnego doświadczenia oraz z etapu
wychowywania jego synów i to te historie wywierają największe wrażenie i
pozwalają sobie uzmysłowić, jaki wpływ na młodego człowieka ma postępowanie
jego rodzica.
Autor porusza się po obszarach takich jak główne aspekty wychowania,
komunikacja, zaangażowanie, dyscyplina, karanie, mówienie o seksie, uczenie
wartości pieniądza, relacje rodzinne i międzyludzkie ogółem, a także wielu
pobocznych ale istotnych w dzisiejszych czasach – wyglądzie dziecka, jego
wadze, chęci posiadania gadżetów itp.
Polecam wszystkim przyszłym oraz obecnym
rodzicom, którzy refleksyjnie podchodzą do tematu kształtowania „nowego człowieka”
i…. nie chcą mieć do siebie pretensji o to, że ich dzieci to ich wina!
Poślubiona korporacji, Marta Rogala
Bohaterką książki jest 30-letnia Waleria Ross, która spełnia swoje marzenia o
pracy w wielkiej korporacji. Ambitnie podchodzi do powierzonych jej zadań i
wpada w wir pracy – zanim się orientuje jej życie kręci się głównie wokół spraw
służbowych, na te prywatne nie starcza czasu oraz siły. Wykorzystywana przez
szefa, nierozumiana przez współpracowników, niedoceniana i pracująca ponad siły
singielka, która coraz częściej sięga po alkohol – to przykry obrazek, który
maluje przed nami autorka, w założeniu próbując ukazać świat wielkich
korporacji z wyolbrzymieniem i ironią, w praktyce jednak pokazując przykrą
prawdę dotyczącą wielu osób.
Jak zorientować się, że macki korporacyjne
oplotły już całe ciało oraz jak się z nich uwolnić i czy jedynym rozwiązaniem
jest kategoryczne odcięcie się od takiego świata?
Książka składa się z dwóch części, czyta się
ją nierównomiernie. Część pierwsza to rozdziały pisane tylko przez bohaterkę
książki, pracującą w korporacji singielkę, pełne ciężkich przemyśleń, goryczy i
braku zmiany. Część druga to ułożone naprzemiennie rozdziały z narracją
prowadzoną przez bohaterkę oraz jej siostrę – taki zabieg dodaje książce dynamizmu
i powoduje, że dużo przyjemniej się ją czyta. Osobiście preferowałabym aby cała
powieść utrzymana była w tej konwencji, niezależnie jednak od tego – po pozycję
sięgnąć warto, choćby ku przestrodze.
Już, już sięgałam po głośną ostatnio pozycję, "Dziewczynę z pociągu", ale jakoś mój wzrok przyciągnęła książka stojąca obok. A ponieważ była na promocji (to co czytający lubią najbardziej) to oczywiście jakoś tak naturalnie to ona zawędrowała do mojego koszyka, a później do domu. Jakiś czas nie zabierałam się za jej czytanie, ale gdy w końcu zaczęłam - pierwszego wieczoru stoczyłam walkę sama ze sobą, aby zostawić sobie cokolwiek na wieczór następny.
Historia opowiada o trudach poradzenia sobie ze śmiercią dziecka oraz o sklejeniu po takim wydarzeniu rodziny ponownie w całość. Pewnego dnia, w niezapowiadający tragedii letni dzień, ginie jedna z bliźniaczek jednojajowych. Rodzice oraz jej kilkuletnia siostra boleśnie odczuwają tę tragedię i starają się ułożyć życie po tragedii. Postawieni w obliczu tego wydarzenia oraz problemów finansowych, postanawiają rozpocząć życie od nowa i przeprowadzają się na maleńksa wysepkę odziedziczoną po zmarłej babci, licząc na to że w nowym miejscu otrząsną się z traumy. Jednak niedługo przed wyprowadzką ich córka mówi im, że rok wcześniej pomylili jej tożsamość i powinni zwracać się do niej imieniem córki, którą do tej pory uważali za zmarłą.
